سیاهچاله تبعید!

سیاهچاله تبعید!

گفته‌اند که ابلیس، آنگاه که از آسمان رانده شد، تنها یک‌بار گریست؛

در آن ساعت که پس از سالیان بندگی، نامش از صف فرشتگان محو شد.

اما چون به زمین نگریست و آدمی را دید که در میان رنج و مرگ می‌زید، دیگر اشک نریخت.

زیرا آدمی، با آن‌که از تلخی جهان آگاه بود، باز دست در تاریکی برد و فرزندی به جهان آورد؛

روحی بی‌گناه را فراخواند،

بی‌آنکه از او بپرسد آیا خواهان آمدن است یا نه.

و ابلیس لبخند زد و گفت:

«من تنها یک‌بار از بهشت رانده شدم...

اما انسان، هر روز دیگری را به تبعید می‌فرستد.»

‏ تیر دیگری فرو رفته است
پشت کتف چپ‌ام
زنگ‌زده
تلخ و تیز
امانم را بریده
و باقی دردها را کم‌رنگ‌تر کرده است
این‌همه تیر و تبر
نشسته است بر جسم من
این‌همه درد می‌کشم
و تحمل می‌کنم
آخرش چه می‌شود ژوزفین؟

• صفحه اصلی